گمگشته

 

برگی از تقویم تکرارم زمان گم کرده ام

درپی فصلی زمینی آسمان گم کرده ام

 

در غمی جغرافیایی داغ تاریخی شدم

خویش را از همچنین تا همچنان گم کرده ام

 

فعل استمرار ماضی در نمیدانم شدم

فاعل مستقبل فصل وزمان گم کرده ام

 

پاره ای عشقی مجازی بوده ام در آینه

انعکاس خویش را در کهکشان گم کرده ام

 

بوریای بودنم فرش خراباتی نشد

بوی مینای دلم در لامکان گم کرده ام

 

ساحر سحر سکوتم بی الفبای خیال

شعر تاریکم که شهر آسمان گم کرده ام

 

هستی(1)

 

(پیشکش به ساحت حضرت عشق)

حیرت زده ام پاسخ تکرار کدامم؟

 

خود را به سرندیب رساندم چه به نامم؟

 

در سلسله عشق غباری نشدم باز

 

در گردش حسرتکده ی داغ به دامم

 

در کهنگی زندگی از رنگ تهی نیست

 

اندیشه ام آیینه ام احوال مرامم

 

میریزد ومی نوشم ومیسازم وانگار

 

تقدیر من اینست شرنگی که به کامم

 

ای ساقی بزم شب وا رستگی از خویش

 

من مست تو ام دست تو خوردست به جامم

 

در نقطه ی آغاز به فرجام رسیبدم

 

اینست شروعم و... هبوطم و....تمامم.

 

 

رهایی

 

 

دم نــــه نفسی بــده کــه مستت گردم

 

بــــازیــچه کــه نــه بازی دستـت گـــردم

 

بتخانه ی بی تو کفر مطلق شده است.

 

بت شــو بت شــو کــه بت پرستت گردم

 

 

باران

 

باران بارید

 

هیچ درختی نخندید

 

من ماندم و

 

خیسی خیالی که گشوده نشد.

 

دیدار

 

ای نــام تــو فـصل  نـــور در ظلـمت مــن

 

یک شعله ی چشم مست تو دولت من

 

چـنـدیــست بـــــرای دیــدنت پــر زده ام

 

آیینـه تــریــن شــده دل از حـیــرت مـــن

 

گمشده در خویش

 

حیرانـم  و  ویرانـم  و آئینه  به  دستم

صـد بار به پا خاستـم و باز شکستـم

از  تـازگی درد چه گویــم  من زخمی؟

بـا  تـاول دل  رفتـم و از  پـا ننشستــم

ای غـرب تبهکار، بــه تـاراج کــه آیـــی؟

من از شرر شرق نگون سار گسستـم

از سنگ! خدا میطلبم وای ،از این شـرک

ای صاحب این خانه بگو: بنده که هستم؟

از مـشـعـر تــو  بـاب  شعـورم  ننـمـودنــد

وز مروه ی تو سعی دل خود به که بستم؟

ابلیس ! مـن از رمـی خـودم وا نـرهــیـدم

لبیـک کـجا تــا کـه بــگویـد کــه پــرستـم؟

هیهات که من گم شده ام گم شده ام گم،

در آینــه پیــدا نشــدم  وای  کــه هستم؟

 

 

 

فنا

  

  (پیشکش به همه اهالی سرزمینم وبویژه مردمان سرزمین کشمیر)

 

خرسندم از این خرقه که پیرایه ی ما شد

این بنده بدین توشه به اقــلیــم خــدا شد

در بستر تــاول زدنــم دل بـــه کــه مــانــد

دل بــود نفـس بـود ولــی از تـو جــدا شد

هـر بـار عنان طربـــم از تــــــــو  رهـا  بود

ســـودای غــبار دل مـــن آینه هــا شــد

پرگـار چـه عشقیست بـه خود پـر زدن دل

پـرواز چـه مـرغیست غـروبــی که فنا شد

هــر بـار تــورا خـوانــــدم وبیــدار نشـد دل

هــر بــار تــورا گفتم وجـان زخـم رهـا شد

بـرگشتم وخـاکـم بـه سـر آمــد کـه بنـالم

جان ریخت غزل ریخت وجودم به فنـا شـد

 

حج

 

 

اینجا هـمه در دور ،تسـلـسل دارند

 

بر گـــرد خـــدای سرمــدی دوارنــد

 

بــا هــرکــه غــریب،آشنـایـی دارند

 

گاهـی میخندند وگاهی مـی بـارند

 

 

رعشه

 

 

مــولا مـــددی کـه عهد نـا مــولاناست

 

آیینه ی عشـق ســرمـدی ناپیداست

 

از شمس نگو که در کسوف افتادست

 

وز ماه نگو که در خسوفش تنهاست.

 

حیرت 3

 

 

ای بهارستان جامی جامی از شیدائیت

حکمت صد مثنوی در روح مولانائیت

 

شمس مخمور دلم از مشرق حیرت دمید

منطق الطیری دگر شد هدهد والائیت

 

در تقابل مانده شعر وپرده ی تصویرگر

فرشی از خون چیده ام در ظهر عاشورائیت

 

وای از زنجیر آزادی فگار پای تو

داد از دستی که تنها ماند در تنهائیت

 

کاکل افشانت از خون سیاوخش است ومن

مانده ام در پیچ وتاب ظلمت یلدائیت

 

اتصال باور و  بودا وبودن در منی

جان فدای نکهت عرفان نا میرائیت

 

داغ حلاج است وشبلی ریگ پیش پای تو

تهمت هستی چه میخواهد از این مانائیت؟